Mijające dni należą do najbardziej refleksyjnych i kontemplacyjnych w roku. W mediach oddano już cześć zmarłym w tym roku znanym osobistościom. My natomiast postanowiliśmy przypomnieć o muzykach, przede wszystkim tych związanych z klubową elektroniką.

Słowem wstępu nie wypada nie wspomnieć o Michaelu Jacksonie, którego śmierć – podobnie jak ubiegłoroczne odejście multiinstrumentalisty Floydów – Richarda Wrighta, nie pozostała obojętna dla każdego ze środowisk muzycznych, ponieważ jego dorobek artystyczny odcisnął swe piętno na zdecydowanie szerszym spektrum stylów i form wyrazu niż tylko to, którym zainteresowany był sam muzyk. Wspomnienie fana przeczytacie tutaj.

Tony De Vit (fot. nr 1)
W swej ponad dwudziestoletniej karierze mozolnie piął się ku sławie. Zaczynał od didżejowania podczas imprez weselnych w latach 70. Później prowadził audycję w Beacon Radio, ale prawdziwy przełom przyniosły występy w Chuff Chuff, klubie w Birmingham, w którym to jego hard house’owy repertuar szybko uczynił z niego didżeja rozgrzewającego tuż przed gwiazdą wieczoru. W tej energetycznej stylistyce czuł się też najswobodniej. Jego miksy ukazały się dwukrotnie w ramach słynnej serii „Global Underground”, zaś znakomita część nagrań wydanych w połowie lat 90. zdominowała ówczesne imprezy klubowe. Wyrazem pamięci o nich niech będzie choćby jeden z remake’ów, mianowicie „The Dawn” w wykonaniu Bryana Kearneya. Od 1993 roku był rezydentem popularnego wtedy klubu Trade, otrzymał też liczne wyróżnienia w notowaniach „DJ Magazine”, „MixMag” i tytuł Najlepszego DJ-a podczas International Music Awards. Zmarł w czwartek, 2 lipca 1998 roku w szpitalu w Birmingham po późno zdiagnozowanych chorobie szpiku kostnego i odoskrzelowym zapaleniu płuc. Miał 43 lata.

Marino Stephano
Pamiętacie „Dream Universe”? Tak, to które w drugiej połowie lat 90. uświetniło sety wielu didżejów, w tym występy niezwykle popularnego wtedy Paula Oakenfolda i jego kompilację „Global Underground #007: New York”. To właśnie dzieło Marino Stephano, nagrane wspólnie z Mauro Crisci, z którym to współtworzył projekt C.M. Oprócz tego olbrzymiego hitu, który wpisuje się w złote lata brytyjskiej wytwórni Hooj Choons, duet wydał między innymi niezwykle pozytywne dream trance’owe „Sensation”, a to dopiero tak naprawdę niepozorna próbka talentu i osiągnięć Marino Stephano. Solowe „Eternal Rhapsody” i „Visual Control” uczyniły z niego jednego z najbardziej obiecujących muzyków trance’owych w tamtym okresie. Do zdolnego Belga z prośbą o kolektywny projekt zaczęli zwracać się kolejni producenci. Wieść niesie, że jesienią 1999 roku podróżował właśnie po to, by zawiązać jeden z nich. Niestety, młody Marino zginął w wypadku. Ku pamięci powstało wzruszające „Till We Meet Again” nagrane przez Pusha (Mike’a Dierckxa), z którym miał się spotkać…

Jon Vesta
…a właściwie John Horrocks. Dziś, mimo wyjątkowo obiecujących kompozycji, niemalże zapomniany. Jednak dziesięć lat temu nakładem prowadzonej przezeń oficyny Stonehouse Records ukazały się EP-ki, które złożyły się na ówczesny sukces progressive trance’u, często o hymnicznym, epickim charakterze. Opus magnum Jona Vesty to niewątpliwie „Gull”. Podczas jednego z setów w ramach Essential Mix World Tour Paula Oakenfolda prowadzący audycję Pete Tong, zafascynowany porażającym breakdownem w „Gull”, wykrzyczał pamiętne „Nice one, brother! I said: nice one!”. W maju 2001 roku John Horrocks popełnił samobójstwo. Ten dramatyczny kontekst rzucił nowe światło na kompozycje muzyka, często – jak rzeczone „Gull”, posępne i mroczne w formie.

Christian Morgenstern (fot nr 2)
Christian Morgenstern był jedną z najbardziej kreatywnych i cenionych postaci nowego pokolenia niemieckiej sceny muzyki klubowej przełomu wieków. W 2001 roku porzucił akademicką realizację młodzieńczej pasji, by całkowicie poświęcić się rozwojowi własnego labelu Forte Records, który założył dwa lata wcześniej. Na jego łamach wydał trzy autorskie albumy – „Death Before Disko” (1999), „Hawaii Blue” (2001) i „Carloea” (2003, pośmiertny, niedokończony). Każdy z nich traktował jako następne artystyczne wyzwanie, próbę dalszego poruszenia barier muzyki elektronicznej. Stąd też na drugim z krążków obok głębokiego techno w postaci utworu tytułowego znalazło się też miejsce dla wpływów synth-popu i rocka lat osiemdziesiątych. Christian Morgenstern zmarł nagle, 19 czerwca 2003 roku w swoim mieszkaniu w Kolonii, po tym jak podczas jazdy na łyżwach z przyjaciółmi poczuł ból w klatce piersiowej. Miał niespełna 28 lat.

Caspar Pound (fot nr 3)
Mówisz Caspar Pound, myślisz Rising High Records. Label, założony przez muzyka w 1991 roku, był jednym z opiniotwórczych ośrodków dynamicznie zmieniającej się sceny klubowej na Wyspach. Wytwórnia wspierała nie tylko niezależne nagrania z pogranicza techno i acid, ale także eksperymentalne  utwory, które ukazywały się nakładem sub-labelu Rising High – Sypho. Sam Caspar Pound znany był z odważnego, często ciętego języka. O swojej twórczości mówił: Chcę nagrywać muzykę, która będzie pieprzyć się z twoim umysłem. Jako The Hypnotist, razem z Peterem Smithem, stał się rozpoznawany w Niemczech. Kawałki formacji wydawano w znanym Superstition, a duet wystąpił podczas jednej z edycji Love Parade. W tym roku reanimowano też remix jego autorstwa do „Two Full Moons & A Trout” Union Jack. Caspar Pound zmarł 30 kwietnia 2004 roku w wieku 33 lat.

źródło: discogs.com, fantazia.org.uk