Każda dekada ma swoją muzykę i jest ona antytezą poprzedniej. W skrócie: lata 60. – rock and roll, twist i śmiesznie dziś podrygujące pary na parkiecie, lata 70. - wchodzi disco, szaleństwo w klubach, lata 80. to powstanie techno, house'u i electro, a w głównym nurcie kicz, glam, czyli maksymalnie kolorowo, natapirowane włosy i panowie w leginsach. Natomiast gdy dochodzimy do lat 90., to nie licząc podrygów w postaci ukształtowania się drum'n'bassu, jungle i IDM, pojawia się czarna dziura.

Dla wielu z nas to jedyna dekada, którą przeżyliśmy w całości. Jakby nie patrzeć to właśnie ta dekada musiała ukształtować mniej więcej nasze dzisiejsze gusta muzyczne. To wtedy zaczynaliśmy słuchać muzyki, kupować kasety i płyty, szukać nowych brzmień.

Oczywiście nie było tak, że muzyki nie było wcale, jednak kto wymieni bez mrugnięcia okiem to, czego wtedy słuchał? Komu choć nie zadrży głos, podczas wymieniania eurodancowych i popowych hitów, które wtedy rządziły?

Muzycznie, wizerunkowo, stylistycznie lata 90. były do bani. To nawet w totalnej kiczowatości klipów Michaela, czy Madonny z lat 80. znajdzie się sporo „walorów” i po prostu rzeczy ładnych. Natomiast lata 90. były w Polsce czasem przejściowym.

Dziś to wszystko jest jakies szare i nijakie - fryzura Pieńkowskiej w Wiadomościach, pierwsze zachodnie filmy i bajki (no tu było zdecydowanie najlepiej), „modne” ciuchy, na które dziś nie możemy patrzeć na rodzinnych kasetach VHS.

Jednak nie można odmówić czegoś tej dekadzie, która, przynajmniej jeśli mowa o muzyce elektronicznej, w głównym nurcie zdominowana została przez jedno zjawisko – The Prodigy. Wtedy byli po prostu tylko oni (można dorzucić jeszcze The Chemical Brothers, Underworld czy Faithless, ale ci nigdy nie byli tak wielcy) i groteskowo dziś brzmiące melodyjki 2 Unlimited czy innego DJa Bobo. Do tego piosenki te były kompletnie pozbawione treści. Dziś nawija się chociaż o laskach, autach, imprezach i dragach (swoją drogą jakby ktoś nie wiedział, to obecnie 4 elementy hip hopu…), śpiewa o seksie i kobietach, natomiast wtedy mieliśmy „Uh la la la” Alexii, czy „Coco Jumbo” Mr. President. No i „Boom boom boom boom” Vengaboys.

Wraz z nastaniem roku 2000 zmienił się nie tylko wiek, ale też chyba coś w mentalności ludzi również. Nagle zaczęły gęsto pojawiać się w nad Wisłą dobre kluby, do sklepów zaczęła wchodzić dobra muzyka i rozwinęły się media. Trzeba przyznać, że z latami 90. zdecydowanie jest coś nie tak, a przecież to czas dojrzewania, zbierania pierwszych doświadczeń, pierwszych zakochań itd.

Muzycznie ta dekada była klęską – osobiście z dwojga złego zdecydowanie wolę Lady Gagę niż Fun Factory.