Choć zdjęcia mogą nie rozstrzygać tego jednoznacznie, Matt Darey to z pewnością najbardziej doświadczony DJ trancowego namiotu drugiej polskiej edycji Global Gathering. Dziś wydaje niewiele, koncertując na całym świecie i ośrodkując swoje wysiłki wokół autorskiej audycji „Nocturnal”.  Mimo to nie potrzeba dobrej i szczegółowej pamięci, by na poczekaniu wymienić przynajmniej kilka klasyków, jakie na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat wyszły spod ręki zdolnego Brytyjczyka.

Pierwszym z niezapomnianych utworów Dareya było „Point Zero”, wydane – uwaga – w 1994 roku! Wtedy to Paul Oakenfold rozpoczynał nim swój niemniej kultowy Essential Mix, tak zwany Goa Mix, pięć lat później partie wokalne inkorporowane zostały w „From Russia with Love”, a dokładnie dziesięć lat po premierze utwór doczekał się kilku nowych wersji w postaci – między innymi – nieznacznie zmienionej aranżacji samego Matta Darey czy remake’ów popularnych, zwłaszcza wówczas, duetów: Leama & Moor, Agnelli & Nelson i Kuffdam & Plant. Pomyśleć, że losy tego utworu mogły potoczyć się zupełnie inaczej. Poza publikacją w niewielkim Seka Records „Point Zero” trafiło także do sprzedaży dzięki ówczesnemu klubowemu potentatowi Deconstruction. Wprawdzie w tej nieistniejącej już wytwórni wydawali Sasha czy Way Out West, ale jej profil był nastawiony przede wszystkim na sukces komercyjny, przez co „Point Zero” zostało skrzętnie ukryte na stronie „B” winylu. Na szczęście muzyka obroniła się sama i dziś porywający kobiecy wokal nadal potrafi wywołać dreszcze, a eurohouse’owe „I Need a Man”? Cóż, po prostu było.

Kolejne dwa przeboje dokładnie tego samego formatu przyniosła wydana trzy lata później EP-ka „Distant Voices”, na której znalazły się „Gamemaster” i „Angel”. To właśnie dzięki zdolności do wychwycenia i zakontraktowania takich numerów angielski Hooj Choons rzeczywiście był „huge”, trwale zapisując się w kartach muzyki klubowej. „Gamemaster” znaczył nową erę w muzyce trance. Z jednej strony dostrzegalne są podobieństwa w strukturze do „Point Zero” Li Kwan, jednak kluczem jest tu epicki breakdown, któremu wyraźnie bliżej klimatem do rewolucji z końca lat 90. Nawiasem mówiąc, i ona sama przyniosła czystej postaci Dutch trancowy remiks „Gamemastera” autorstwa Signum, po który również nieraz sięgnął Paul Oakenfold. Piękno „Angel”, ubrane w breakbeatowe ramy, dowodziło wtedy tylko wszechstronności Matta Dareya. Zwiewny, delikatny żeński głos skomponowany z partiami klawiszowymi tworzył prawdziwie anielską atmosferę.

Było już o supporcie Oakenfolda, Sashy czy Digweeda, pora więc na Tiësto. To właśnie z jego kompilacji najlepiej zapamiętane zostały kolejne klasyczne przeboje Matta Dareya – „Breathe in You” (jako Tekara), „Eyeball” (jako Sunburst) oraz remiks wokalnego duetu Technique. Pierwszy z nich to esencja epic trance’u. Rozpędzona interpretacja M&M, która przebiła się także na tracklisty Oakeya czy Warrena, urzekała marzycielskim motywem i fantastycznie wplecionymi weń partiami śpiewanymi Lucy Cotter. W zbliżonym stylu zaaranżowane zostały wokale w znanym z „In Search of Sunrise” numerze „Sun is Shining”. Pełne emocji i ognia upliftowe melodie sprawiły, że utwór ten mimo mijających lat wciąż brzmi aktualnie i warto wrócić do niego każdego słonecznego lata. Rok później, w 2000, w sprzedaży pojawił się „Eyeball”, którego poza szóstym „Magikiem” powinniście kojarzyć także z „Chłopaków na Ibizie” („Kevin & Perry Go Large”). Co tu dużo mówić, dla kolejnych pokoleń transowych producentów będzie to niezbity dowód na to, że pełen polotu letni numer niekoniecznie musi być oparty na często wtórnych gitarowych riffach.

Matt Darey znany jest też z co najmniej kilku vocal trancowych hitów, w których towarzyszyła mu siostra Michaela Woodsa – Marcella. Mimo to, przede wszystkim ze względu na niepodważalną oryginalność, bardziej cenię blisko pięcioletnie „Eternity”. Naprawdę rzadko spotyka się tak niebanalne głosy w muzyce trancowej. Mało tego, między fenomenalnym operowym sopranem Izzy a warstwą instrumentalną kompozycji panuje wzorowa symbioza. I chociaż utwór nie należy do najdłuższych, przynajmniej patrząc z perspektywy muzyki klubowej, gwarantuje sześć nad wyraz treściwych i przesiąkniętych gęstym klimatem minut. Pozostaje tylko żałować, że tak zdolny producent przez lata kariery nie zdecydował się na przygotowanie solowego albumu. 

Przypomnijmy, już 6 czerwca Matt Darey zatrzęsie trancowym namiotem na Global Gathering w Poznaniu!