O ile samego Matthew Deara przypisać możemy raczej pod gatunek techno, to muzykę, którą tworzy bardziej wypada nazwać "alternatywnym popem". Pojęcie abstrakcyjne? Oksymoron? Okazuje się, że niekoniecznie - wystarczy posłuchać najnowszego albumu tego artysty, by przekonać się, co kryję się pod tym dziwnym określeniem.

"Black City" chcieliśmy przybliżyć Wam już jakiś czas temu. Jednak bez możliwości przedstawienia bliżej osoby samego Deara, mijałoby się to z sensem. Zapraszamy do przeczytania krótkiego wywiadu przeprowadzonego przez londyńskie Ministry of Sound przed jedną z tamtejszych imprez.

Chociaż byłeś ostatnio na imprezie Minusa w naszym klubie, nigdy wcześniej tu nie grałeś. Usłyszenia czego mogą oczekiwać twoi wielbiciele podczas Bank Holiday Sunday?

Rzeczywiście będzie to pierwszy raz w tym legendarnym lokalu. Dlaczego tak długo? Oczekujcie mnóstwa zabawy, zabawy, zabawy. Gram wszystko co ma duszę.

Jak podobał Ci się Minus?

Była masa zabawy. Miałem wolny dzień w Londynie i mogłem wyjść na imprezę. Przez całą noc nosiłem sweter dziewczyny mojego kumpla i trochę potańczyłem. Wszystko brzmiało tej nocy bardzo dobrze.

W zasadzie to masz przecież kontrakt w Clonk, obok Richiego Hawtina, Marka Houle i wielu innych inspirujących artystów. Jak do tego doszło?

Cóż, byłem w Plus 8 w okolicach 2003. Clonk powstał znacznie później, a ja potrzebowałem europejskiej agencji bookingowej. Tak się po prostu złożyło.

Grałeś w wielu klubach na całym świecie, jakie cechy przywiązują cię do danego lokalu?

Głębokie sub-basy. Cenię systemy nagłośnieniowe z mocnym uderzeniem, które o poranku pozostawiają ból w uszach. Świetna obsada odpowadająca za lokal również czyni wizytę lepszą. Oczywiście publiczność ostatecznie sprzedaje mi imprezę. Lubię ludzi, którzy przychodzą potańczyć i posłuchać dobrej muzyki.

Tego roku byliśmy świadkami wydania „Black City”. Jaki był proces myślowy stojący za każdym z utworów? Był jakiś konkretny motyw/gatunek, którego chciałeś się trzymać, czy byłeś otwarty podczas produkcji?

Pracowałem nad utworami przez cykl trzech lat. Jeden tak naprawdę rozpocząłem w 2002, więc jest w tym albumie wiele życia. Mój proces myślowy wchodząc do studia polega na tym, by go nie mieć. Tworzenie muzyki to mój sposób chodzenia do psychiatry. Mogę siedzieć przez godziny nad skończeniem czegoś i przelać całą wenę na maszynki.

Wydaje się, że masz dość szeroki katalog remiksów, pracując z wieloma artystami z różnych stylów. Sam prosisz konkretnego muzyka, czy to oni pytają ciebie o remiks?

Było kilka do których podeszliśmy jako fani, ale zwykle to my jesteśmy proszeni. Naprawdę lubię proponować swoim ulubionym artystom stworzenie covera zamiast całkowitego remiksu. Coś w stylu „chciałbym usłyszeć jak ty zrobiłbyś ten utwór”.

Jakieś wydawnictwa, które wyróżniają się dla ciebie jako twoje największe osiągnięcia? Nie bądź skromny.

Naprawdę cieszę się, że ten album wreszcie wyszedł. Jak wspomniałem, tworzyłem go już długi czas.

Gdzie umieściłbyś siebie na scenie? Ludzie bez zastanowienia szufladkują artystów. Jak według ciebie odbiorą twoje brzmienie?

Tworzę psychodeliczny pop i techno. Nazywajcie to jak musicie, prawdopodobnie dezorientuję nieco ludzi, ale to w porządku. Nie chcę tego nigdy odgadnąć.

Powiedz nam nieco o swoich czterech aliasach. Nadal gonisz za nimi?

W tej chwili jestem bardziej skupiony na stronie osobistej, i tak będzie przez jakiś czas. Niemniej jednak znajdę nadal czas, by powrócić do Audiona czy False.

Ghostly international?

Zawsze.

Więc festiwalowy sezon trwał i przeminął w UK, reszta świata go kontynuuje. Grałeś gdzieś lub masz coś jeszcze w terminarzu?

Zostało mi kilka w tym roku. Grałem cudowny festiwal w Japonii wcześniej tego lata.

Czy jest w tej chwili ktoś, kto według ciebie sprawdza granice muzyki house?

STL

W każdej sesja zdjęciowej, w której cię widzimy, wyglądasz inaczej! O co chodzi z nieustannie zmieniającym się stylem Matthew Dear'a?

Nie mogę po prostu odsunąć się i stać się leniwy, prawda? Poza tym, moje włosy rosną szybko.

Top Pięć

• Boo Williams - „Mortal Trance” - Rush Hour

• STL - „All We Need” - Something Records

• Masomenos - „Amor Amores” – WTM

• NoiDoi - „Aprilie 9” – Oslo

• Childproof Man - „Fat Head” - Spectral Sound

W końcu, jeśli miałbyś cofnąć się w czasie i zmienić konkretną część swojej kariery, co by to było?

Pozwoliłbym swojemu ojcu nauczyć mnie grać na gitarze, gdy miałem osiem lat zamiast gdy miałem czternaście.

Siódmy album w karierze amerykańskiego producenta, DJ-a i wokalisty wydaje się być brakującym ogniwem pomiędzy rockiem a muzyką elektroniczną. Szybko wychwycicie to sami zagłębiając się w jedną z kompozycji rodem z "Czarnego Miasta". Prawdę mówiąc, niewiele jest dzieł, które można przyrównać do tego krążka. Posłuchajcie sami i zastanówcie się, czy takiego popu chcielibyście słuchać w radiach i telewizji?