Zazwyczaj piszemy o albumach o klubowym wydźwięku. Owszem, przygotowując longplaya, muzycy związani z taneczną elektroniką często starają się wyjść z materiałem wykraczającym poza ich imprezowy profil, ale doświadczenie podpowiada, że kończy się to po prostu na znalezieniu odpowiedniego balansu. Zatem tym razem prezentujemy kilka jesiennych propozycji, które już w chwili pierwszego kontaktu nie przypominają o parkietowych doznaniach poprzedniego wieczoru.

Terranova - Imaginary Friends [ULTIMAE RECORDS]
www.myspace.com/nova_music
Po czterech latach Massimo Terranova wydał sequel kompilacji „Albedo” w tej uznanej francuskiej oficynie. Określenie sequel w tym kontekście może być jednak cokolwiek krzywdzące, bowiem „Imaginary Friends” przypomina rozwinięcie idei. Fantastyczne grafiki zdobiły wydawnictwa Ultimae niemalże od zawsze, podobnie jak od początku wydawana tam muzyka owiana była nastrajającą do kontemplacji i zapomnienia oniryczną mgłą. Tu z rzeczonymi elementami spotykają się dedykowane krótkie utwory liryczne. Dobór utworów oraz ich zestawienie podpowiada, że nie sposób mówić o jakiejkolwiek losowości, a autor nie postawił tylko na renomę postaci uświetniających „Imaginary Friends”. Kompilacja odwodzi też od ostentacyjnego wskazywania na rzekomą unifikację brzmieniową wewnątrz gatunku. Siedemdziesiąt minut argumentów na to, że można w nim znaleźć tak modny, współczesny, ale przy tym stylowy i dystyngowany glitch, jak i klasyczne instrumentarium czy – bo jakżeby inaczej, przestrzenne pady.

Kaito – Trust [KOMPAKT]
www.myspace.com/hiroshiwatanabemusic
Gdyby przewidywanie co do stylu przyszłych albumów objąć zakładami bukmacherskimi, Kaito z pewnością nie cieszyłby się wysokim kursem. Mimo to nie o radykalne żonglowanie stylistyką tu chodzi, ponieważ brzmienie Hiroshiego Watanabe samo w sobie jest zjawiskiem niepowtarzalnym. Twórczość sygnowana tym pseudonimem od początku wiązała się u artysty z silnym ładunkiem emocjonalnym. Projekt nazwany imieniem syna wcale jednak nie dorasta razem z nim. Jest raczej swego rodzaju stałą, która wzmacnia harmonię w życiu muzyka. Nie ma tu miejsca na hałaśliwe, niepokorne nośne motywy. Ład, spokój, opanowanie – tego oczekujcie od „Trust”. Ciepła nuta to nieodłączny pierwiastek każdego z albumów Kaito. Co w przypadku ambientowej aranżacji „Hundred Million Light Years” rzeczywiście mogło się wydawać ponad miarę, w pozostałych znalazło się w odpowiedniej proporcji. „We Are Living Here” to kwintesencja niewerbalnego optymizmu, a co z zarzutami o dźwiękowy przesyt i maksymalizm? Cóż, gdyby nie profil labelu, który nawiasem mówiąc, nieraz sprawdzał granice wytrzymałości fanów (zwłaszcza na łamach Kompakt Pop), nikt nawet nie pomyślałby o takim argumencie. Na tle niektórych groteskowych trancowych potworków – jakby nie patrzeć, łączą je wspólne korzenie - „Trust” prezentuje się wprost wysublimowanie.    

Shpongle – Ineffable Mysteries from Shpongleland [TWISTED RECORDS]
www.myspace.com/therealshpongle
Czwarta płyta Simona Posforda i Rajy Rama to bezsprzecznie jedno z najbardziej wyczekiwanych wydawnictw psybientowych mijającego roku. Jeszcze jakiś czas temu pozostawała wyłącznie w kręgu nieuchwytnych życzeń, ponieważ „Nothing Lasts… But Nothing is Lost” miało być ostatnim krążkiem w dorobku tego spektakularnego duetu. Teraz jest dziełem zmaterializowanym i… wywołuje niemałe kontrowersje wśród odbiorców. Najpierw z uwagi na sprawy pozamuzyczne, a więc ujawnienie materiału w sieci przed datą premiery i dramatyczny apel Posforda o wsparcie wytwórni, która zdaniem właściciela znajduje się na skraju bankructwa. Jakby tu kontrowersji było mało, eksperymentalne „Ineffable…” poczyniło krok w stronę Younger Brother, innego z prowadzonych przez brytyjskiego muzyka projektów. Za mało Shpongle w Shpongle? Wydaje się, że jednak nie. Album nadal podszyty jest tym niekrytym entuzjazmem i wyrażoną w muzyce radością. Jedni mówią, że to przy okazji kicz, ale przecież na współczesnej scenie jest miejsce tylko dla wykonawców barwnych i jaskrawych. Warto posłuchać i zająć stanowisko.