Nie nagrałeś żadnego nowego materiału jako Plastikman od dłuższego czasu.

Było kilka rzeczy tu i tam. Ostatni kawałek był rok temu, nazywał się „Akoustiks”, Francois K zrobił do niego remiks. Bawiłem się pomysłem, starym utworem, na którym eksperymentowałem z perkusją i niedopasowanymi w czasie sekwencjami, by spróbować otrzymać żywy feeling w muzyce elektronicznej. Jak artyści jazzowi; wielu artystów jazzowych z Philipem Glassem. Ale nadal jest to skomputeryzowane i mechaniczne. Cały czas pracuję nad tym projektem. Francois stwierdził, że zrobi remiks, ale chciał coś naprawdę fajnego. Powiedziałem: „cóż, co powiesz na niewydany kawałek?”

W sumie jednak nie zrobiłeś ich wielu.

W sumie, nie zrobiłem wielu żadnych utworów.

To dla mnie ciekawe, bo jest jedynie kilka grup grających na żywo, które mogą pojechać na tour bez nowego materiału. Daft Punk.

Tak. Wiem, że Plastikman i Hawtin, są - w pewnym sensie – dwiema różnymi rzeczami. Ale czuję, że jestem nadal na czasie w muzyce elektronicznej. Byłem przez dwadzieścia lat. Uważam więc, że każdy z moich pseudonimów może zostać przywrócony do życia. To nie to, że poddałem się, zostałem barmanem i próbuję wrócić. Oczywiście musiałem cofnąć się i sam pomyśleć o sobie – Plastikmanie, ale to muzyka elektroniczna, wiesz? Żyję tym. To moje życie.

Czego nauczyłeś się o nim, odkąd przywróciłeś Plastikmana do życia. Rozmawialiśmy już o tym trochę. Ale czy coś cię zaskoczyło?

Plastikman ma klimat, który ludzie mogą określić jako kompletnie nie taneczny i nudny. To dziwne. Posuwa się cały czas. Jest ciężki, powtarzalny. W tym, co robię pod tym pseudonimem jest coś, co naprawdę lubię, i co ludzie odczuwają jako w pewnym sensie inne.

Trudno było wrócić do tego trybu myślenia?

Czasem nie potrafię. Chcę zrobić kolejne DE9. Znam koncept, czekam częściowo na technologię, a częściowo na odpowiedni czas. Nadejdzie chwila, że będzie się go czuło. Plastikman działa w ten sam sposób. Musisz chcieć wejść w ten nastrój. Nie można udawać tego, czym Plastikman ma być. Jeśli robisz coś z innego powodu, niż po prostu robienie tego, ludzie to wyczują. Mogłem przywrócić Plastikmana wiele razy, odpalając wszystko na Abletonie, kasując mnóstwo pieniędzy i biegnąc z powrotem do banku. Wielu ludzi pewnie zobaczyłoby to za pierwszym razem, ale po tym...

Porozmawiajmy o show w Detroit. Nie mogłem nadziwić się, ilu ludzi w Ameryce wykrzykiwało tytuły utworów, w miarę jak pojawiały się podczas występu. Wydawało się, że był pewien poziom wiedzy.

Z pewnością nie byli to jednak tylko ludzie z Detroit. Przyjechali zewsząd. Niektórzy by zobaczyć Plastikmana. „Sheet One” wyszło w Ameryce w dziwnym momencie. Wielu ludzi myślało: „nie siedzę w muzyce elektronicznej. Nie jestem zaangażowany w to rave'owe gówno”. Plastikman zdawał się uderzać w odpowiednią nutę; zdawał się po prostu otwierać drzwi. To była pierwsza droga do środka, dla ludzi z Ameryki. Działała w dwie strony - dla ludzi, którzy uwielbiali nasze szalone imprezy i dla ludzi, którzy nie chcieli iść na PLUR, tandetny event rave'owy. Mogli kupić tę płytę i naćpać do jej akompaniamentu.

Miałeś grafikę, logo...

To było wszystko. Przeciwdziałałem wtedy kompilacjom artystów nazywanymi albumem.

Jak na przykład album FUSE.

Album FUSE był taki. To kompilacja moich wielkich utworów z kilkoma dodatkowymi dorzuconymi do tego. Była nieco lepsza od niektórych rzeczy, które wychodziły i nie miały w sobie nic wolniejszego. Te albumy były alienujące dla ludzi, którzy już byli wyalienowani przez chodzenie na rave'y i słuchanie tej samej muzyki przez całą noc. Nie było tam wejścia dla nikogo innego poza raverami.

„Artifical Intelligence” była ważna w Stanach w ten sam sposób. Chciałem zrobić coś jak album Tangerine Dream, Pink Floyd. Coś większego niż na pierwszy rzut oka; gobelin, historię, która wciągała cię w siebie, wypluwała sześćdziesiąt minut później i czułbyś się po niej jak po tripie. Dlatego nazywała się „Sheet One”.

Wszyscy słuchali tych rzeczy, wielu ludzi nie chciało chodzić na dziecinne rave'y. Czekali na prawdziwy elektroniczny album. Najpierw był „Artifical Intelligence” potem Aphex.

Skąd pochodziło logo?

Z Plus 8 i Probe chcieliśmy stworzyć własną typografię. Kupowałem wszystkie te czcionki, bo chciałem czegoś wyjątkowego. Skończyłem album, miałem tytuł, a gdy spotkałem się z kolesiem, który robił loga, spytałem co jeszcze ma. Pokazał mi swoje portfolio i w miarę jak przeglądałem je, natknąłem się na stronę, na której zobaczyłem Plastikmana.

„To Plastikman.”

„Co?”

„Właśnie zrobiłem ten album, potrzebuję tego logo. Jest absolutnie idealne.”

Sprzedał mi je, ale ledwie rok później dowiedziałem się, że to nie on miał do niego prawa. Ukradł je od firmy robiącej deskorolki i przerobił. Pierwotny twórca, Ron Cameron, skontaktował się jakieś osiem lat później, mówiąc: „hej, widzę, że używasz mojego logo wszędzie, ale nie dostałeś pozwolenia.” Nie przeszkadzało mu to kompletnie i ostatecznie dobiliśmy targu. Spotkał się z nami na Coachelli w tym roku i wertował oryginalną grafikę w ramach przygotowania nadchodzącego wydawnictwa.

Coachella wydaje się interesującą datą w rozkładzie cyklu Plastikmana. Ma kilka występów tanecznych, ale to zwykle znacznie bardziej mainstreamowi artyści. Tego roku był Deadmau5, Tiësto i Orbital. Skąd pomysł na tę imprezę?

Chcieliśmy zrobić Coachellę. Mój agent w Ameryce jednak, ostrzegał mnie, że facet, który robi ten festiwal, jest dość wyjątkowy, jako że sam załatwia wszystkie bookingi. Zakontraktował mnie raz, więc wiedziałem, że jest fanem. Ale nie odzywał się do nas ponownie.

Wiedziałem, że mieszkał w Los Angeles, więc gdy byłem tam, pracując nad wizualizacjami, jeśli tour miałby dojść do skutku, skontaktowałem się z nim i poszedłem sprzedać mu Plastikmana. To była sprzedaż rodem z Hollywood, nigdy przedtem nie zrobiłem czegoś takiego. Gdy wyszedłem, pomyślałem do siebie: „czy popełniłem teraz naprawdę złą rzecz? Właśnie przekonałem kogoś do występu, którego zrobienia nadal nie jestem w stu procentach pewien, i nie nie jestem pewien czy w ogóle chce go zrobić.” Przesadziłem.

W sierpniu zeszłego roku, ustawiliśmy cały setup w lokalu, w którym odbywa się Time Warp. Rozstawiliśmy go, odpaliliśmy kilka wizualizacji z Contaktu, by zobaczyć, jak by wyglądał. Pierwotnie miało to być pełne koło. Przygotowanie tego w pustym magazynie, by przemyśleć, czy to coś co powinniśmy robić, kosztowało nas dwadzieścia tysięcy dolarów.

Pokazałem to gościowi od Coachelli, powiedziałem mu o wymaganiach, porozmawiałem o pieniądzach – bo miało to kosztować wiele, nawet dla promotorów, którzy są wielkimi fanami Hawtina, jest to ryzyko, z powodu wielkich kosztów. Mówiłem mu: „popatrz, to będzie niesamowite. Nikt jeszcze tego nie robił. Będę kontrolował wszystko, będzie synchronizacja. Będzie pełne napięcia.” Powiedział oczywiście „cóż, każdy chce robić coś jak Daft Punk, ale nikt nie może tego dosięgnąć.” Odpowiedziałem po prostu: „nie będziemy robić Daft Punk, ale zrobimy coś równie zdumiewającego.”

Wróciłem, obejrzałem Daft Punk i pomyślałem „o kurde, nie jestem Daft Punk.” Nie mam rąk w górze przez cały występ. Mogę to robić jako DJ, ale Plastikman to nie to. To właśnie wyzwanie: zrobić ujmujący show, który zadziwi ludzi, ale nie tak, by musieli tańczyć cały czas przez godzinę. Dopasowywanie Plastikmana do festiwali w godzinach szczytu jest dość trudne.

Fascynujące. Show nie jest wydarzeniem typ „pięść w górze”.

Niektórzy z mojego zespołu nie rozumieli tego na początku. Oczekiwali, że będzie to polegało na trzymaniu rąk w górze, ale teraz wszyscy pojęli. Dlatego też jestem za ekranem. To fajna rzecz, pewnie, ale to nie Hawtin. To Plastikman. To ma być dziwne, nietaneczne i niehawtinowe. Czasami. I mieć również chwile, gdzie wydaje się to taneczna impreza.

Miała być z serii „nigdy wcześniej nie widziałem ani nie czułem nic takiego.” To stąd się wziął. Mógłby to być jeden stroboskop, wielki system nagłośnieniowy i ciemne pomieszczenie, ale wszystkie te elementy zgrały się w sposób, w który nikt jeszcze wcześniej tego nie zrobił. Przywrócenie plastiku, ułożenie głośników w czterech miejscach zamiast dwóch, sposób, w który ją promowaliśmy, zrobione przez nas ulotki. To wszystko była część tajemnicy, część rzeczy, która zbiera się potem w głowie. Sądzę, że to co mamy teraz, jest zgodne z tym, czym Plastikman powinien być.

Przez dłuższy czas Plastikman był bardziej popularny niż Richie Hawtin. Teraz Richie Hawtin jest bardziej popularny niż Plastikman. Czy dziwny był powrót w tym kontekście?

Z pewnością. Dlatego wszystkie nasze występy muszą być podpisane „Richie Hawtin presents Plastikman”. Niektóre z dzieciaków reagują „kto to do cholery jest?” [śmiech] To było na początku dziwne, ale teraz naprzemienne używanie swoich pseudonimów za fajne. Zwykle był to albo jeden, albo drugi. Pierwszy raz występuję pod oboma jednocześnie.

To trudne?

Trudno przejść z DJ-ingu jednej nocy, gdzie jesteś przed grupą ludzi, a potem, następnej nocy, być zamkniętym za kurtyną, oglądając jak jedni tańczą a drudzy nie. To inna dyscyplina. Mam ekran, przy którym zastanawiam się, gdzie podjąć decyzję czy przedłożyć wideo ponad dźwiękiem. Zostawiam pętlę, bo wiem, że w tej chwili wizualizacje są tym interesującym elementem. Kilka razy w Glasgow mój ekran padł. Gdy to się dzieję, lecę na oślep.

Ali [Demirel, kontroler wizualizacji Plastikmana] wydaje się być pod pewnymi względami w równym stopniu Plastikmanem jak ty.

Muszę być szczery. Plastikman to to, co widzisz i co czujesz. Jest oświetleniowiec i jest dźwiękowiec. Na ekranach jednak widzicie połączenie Aliego i Jarreta Smitha z Derivative. Robiliśmy wszystkie wizualizacje razem za pierwszym razem i zrobiliśmy je wspólnie również teraz. Ali jest z pewnością dyrektorem wizualnym, który podejmuje ostateczne decyzje. To zajęło dużo czasu. Mieliśmy listę kawałków do odtworzenia, którą dałem Aliemu. Potem on wpadał na pomysły do każdego z nich. „Może powinniśmy zrobić skaczące piłeczki do „Hypokondriak”.”

Zawsze graliśmy kawałki w czasie tej pracy, by spróbować zobrazować sobie, co sprawdza się najlepiej. Stworzenie wizualizacji do każdego kawałka zabrało nam więcej czasu niż odtworzenie ich. Mieliśmy więcej muzyki niż wideo. Było piętnaście rzeczy gotowych, z czego osiem lub dziesięć dopasowaliśmy do konkretnych utworów, a zresztą bawiliśmy się, patrząc, co może zadziałać i zmieniając je. To, co jest teraz zakończeniem – zielone numery – było tylko dziwnym przerywnikiem, cząstką eksperymentalną.

Wspomniałeś posiadanie za dużo muzyki. Słyszałem, że występ na Time Warp był dość długi.

Był trochę przydługawy. [śmiech] Miał co najmniej dziewięćdziesiąt minut, może dłużej. Pojawiły się trzy lub cztery kawałki ekstra. Można by go w pewnym sensie porównać do Mutek. Nie było tyle niewypałów co wtedy, ale zastoje podczas Time Warp zniweczyły zamysł. Naprawdę chciałem zagrać „Plastique” - ale 102 BPM-y na naprawdę wielkim – w najlepszym znaczeniu tego słowa - „rejwie”? Zaczął się przedłużać. Był to też mój pierwszy przelot przez ten system i musieliśmy przejść przez każdy kawałek w secie w tej kolejności. Dobrze się bawiłem, ale był troszkę za długi. Ale, jak wspomniałem, to zawsze doświadczenie. Nie uważam, że show jest tak głęboki jak mógłby być. Mógłby być znacznie bardziej potężny, ale to wymagałoby od nas podniesienia fanów Plastikmana do poziomu fanów Hawtina. Albo w drugą stronę. To wstęp.

Jak długo będzie to według ciebie trwało?

Chciałbym powiedzieć, że za rok moglibyśmy wejść w fazę drugą, ale myślę, że pozwolimy temu ewoluować do roku 2012. Do tego czasu zdążymy rozwinąć go do miejsca, do którego chcielibyśmy dotrzeć.

Mówisz, że tracisz na tych występach pieniądze. Dlaczego planujesz fazę drugą, jeśli nadal tracisz na nich tracisz?

Nadal jesteśmy w dołku, ale do czasu gdy skończymy wszystkie zaplanowane imprezy, powinniśmy wyjść na zero. To zależy od tego jak na to patrzeć: jeśli wziąłbym wszystkie imprezy i zaczął po prostu grać jako DJ, traciłbym tak naprawdę więcej pieniędzy. Ale granie imprez do końca życia w tych samych miejscach, może być w pewnym sensie nudne. Chcę tęsknić za niektórymi z nich i wracać następnego roku. Wszystko to działa ze sobą. Jeśli robisz to, w co wierzysz i robisz to uczciwie, inwestując czas i pieniądze we własną wizję, to może do ciebie tylko wrócić. Może nie w postaci pieniędzy – mogą to być kontakty, przyjaciele, cokolwiek. Mamy mnóstwo szalonych rzeczy, które chcielibyśmy zrobić, ale jeszcze nie mamy wystarczającej rzeszy fanów czy pieniędzy by to zrealizować. Ale być może jesteśmy na dobrej drodze.

Interesujące, że tak mówisz. Unosiłeś się w tym dziwnym miejscu już przez chwilę i nie jesteś jak Deadmau5, ale mimo to, w undergroundzie, jesteś dość popularny.

Balansowałem na tej linie przez długi czas. Czasem to naprawdę irytujące, niemal przygnębiające. Pewne rzeczy przybijają. Ale lubię tu działać, robić małe imprezy, ale gdy robiliśmy Spastik w Detroit, były to ogromne wydarzenia. My byliśmy tymi, na których imprezy przychodziło 1500 osób. Gdy zbierasz tyle ludzi... to nie spektakl, ale bardziej happening. To nie zwykłe – to wyjątkowe. Chcę robić rzeczy na wielką skalę. W przyszłości, chce robić imprezy Plastikmana na wielką skalę. Zawsze wierzyłem, że Hawtin może grać większe rzeczy, że Hawtin jest moją popową stroną. I wiem, że Plastikman to oblicze undergroundowe. Ale nadal chcę, by był to underground na wielką skalę...